Toch wel een mooie gitaar, die Blue Flower. Typische jaren zeventig narigheden zoals driepunts halsbevestiging, grote kop, dunne frets en dikke vette hals nemen we maar voor lief.
Zessnarige bas, een waar monster om te bespelen maar dan krijg je wel mooie piano-achtige klanken en het diepste gerommel en gedonder uit een enkel instrument. Daarvoor mijn vintage Fender Stratocaster Blue Flower Paisley met de bekende grote kop en driepuntsbevestiging van de hals (Slecht idee, Fender!!) Er zit een originele Floyd Rose op met een locknut, een Dimarzio PAF in de brugpositie en grover tuners. Ziet er vreemd uit maar wel aardig bespeelbaar.
Je denkt natuurlijk dat het slim is om de setlist in rood op te schrijven zodat je het van een afstandje kunt zien, maar dan gaan de rode lampen aan en zie je ineens helemaal niets meer...
-2.jpg)
.jpg)
